دیدگاه اول

سر کلاس که می نشینی به فکر لودگی و دلقک بازی هستی و دوست داری بخندی و بخندانی،فکرت به کسی نیست جز اعصاب مشوش خودت که با تیکه پرانی سرجایش می نشیند.جزوه که نمی نویسی،حالش را نداری،استاد هم حرفی برای گفتن به تو ندارد،بگوید،جوابی که هر هفته می شنود را تحولیش می دهی"،یادمان رفته،کپی می گیریم" و هزار چرندیات دیگر که از گفتنش هم خسته شده ای چه برسد به شنیدنش.

منتظری کلاس آرام شود،خودت هم در این امر به استاد کمک می کنی،صدا از دیوار می آید اما از داخل کلاس نوچ؛لحظه شماریت برای شروع درس آغاز می شود،صدای زیپ کیف استاد با قلبت همنواست،ماژیک را که از کیفش بیرون می کشد چهره ات بشاش می شود،به سمت تخته می رود و تخته را به ماژیک آغشته می کند و حرفش را آغاز میکند،لحظه ای که می خواستی شروع می شود،آنقدر که به حرفهای استاد برای چیدن کلمات کنارهم و ساخت جمله ای در قالب تیکه توجه می کنی به مضمون کلیش بی توجهی،گویی انگار نه انگار پولی آمده و رفته،وقتی گذاشته شده،فقط و فقط در کمین نشسته ای تا با شنیدن یک کلمه و جستجو در دایره ی تیکه هایت چیزی که به درده آن لحظه می خورد را بندازی و کلاس را منفجر کنی.

استاد هم که حق زدن هیچ حرفی را ندارد،بگوید شورش را در آوردی استاده مزخرفی است،نگوید،استاده شوتیست،از کلاس اخراجت کند،بی جنبه اس،نکند،بی عرضه است،بگوید حذف کن،عقده ایستو نگوید..................

کلاس که اوسطش می رسد چیزی می گویی که دودمان کله ی استاد را به باد می دهد،"استاد یه آنتراک نمی دی؟گویی کلاس ریاضیات محض نشسته و در مقطع فوق دکترا در حال تحصیل بودی و یک ساعت تمام در حال گوش دادن و حل کردن سپری کردی که آنتراک هم می خواهی.اما استاد با اعصاب فولادین که سره همین کلاس ها ساخته شده خنده ای را لبالب می کشد و یک ربع را برای در کردن خستگی کافی میداند،صدای اعتراض بچه ها در قبال این حرکت غیر قابل توصیف است،مجبور به قبول اعتراضو اضافه کردن پنج دقیقه ی دیگر به تایم قبلیست.

کلاس خالی می شود،سکوتی مرگبار هجمه ی کلاس را فرا می گیرد و برای چند دقیقه قلب کلاس ساکت می شود.

بیست دقیقه بعد

کلاس کم کم پر می شود،دوباره هیاهو و شلوغی،آنقدر سرسام آور است که خودت خسته میشوی و سکوت را بر شلوغ ترجیح می دهی،انرژی ات را برای تخریب کلاس نگه میداری،استاد می آید،دستت را زیر چانه ات زده ای و تیز تیز استاد را می نگری.بدت نمی آید لیوان چایی برایت بیاورد و شانه هایت را ماساژ بدهد،به خودت زحمت می دهی و حالتت را عوض میکنی.در،دوباره باز می شود،یکی از مهندسین آینده خیلی ریلکس وارد کلاس می شود،نگاهت را به حرکاتش می دوزی.آخر کلاس می نشیند و سرش را روی میز می گذارد.

دوباره استاد درسش را که به قوله تو چرند و پرند است را شروع می کند،دوباره شارژ می شوی،انرژی ات فوران می کند و تیکه هار ا مثل نقل و نبات که بر سره عروس می ریزند به بیرون پرت می کنی.

کم کم به آخر کلاس نزدیک می شوی،دیگری تکراری شدنت احساس می شود،حرفهایت،حرکاتت،خودت هم خسته شده ای،از سره کلاس بلند می شوی و گویی انگار نه انگار استادی هست یا نه کلاس را ترک می کنی و می روی.

دیدگاه دوم

وارد دانشگاه می شوی،بچه ها را که می بینی خوشحال می شوی،ساعت 8 است و استاد هنوز نیامده،دعا می کنی نیاید،دستت را که به سمت آسمان دراز می کنی استاد خودش را نشان می دهد.چهره ات درهم می شود و ریختت مثله برج زهر مار ،وارد کلاس که می شوی دنبال جایی برای خواب میگردی،ته کلاس را انتخاب می کنی،استاد بدون معطلی  درس را شروع می کند،صدای بچه هایی که چرت و پرت می گویند تا باقی را بخنداند اعصابت را بهم می ریزد،سرت را روی میز می گذاری و چشمانت را می بندی. استاد مورد خطاب قرارت می دهد،سرت را که بلند می کنی می گویی سرت درد می کند،می داند دروغ می گویی؟!چیزی نمی گوید و ادامه درسش را میدهد،به جزوه نویسی اعتقاد خاصی نداری ولی به پیشرفت علم زیاد معتقدی،جزوه را آخر ترم می گیری و می دهی کسی برایت کپی بگیرد،کاره زیبایست  و علمی،انسان وقتش را باید برای چیزهای ارزشمند تری تلف کند نه برای درس و علم و به کسانی که به سوال علم بهتر است یا ثروت؟جواب علم را میدهند می خندی!معتقدی پول باشد درس خودش می آید.

در همین افکاری که کلاس منفجر می شود،سرت را بلند می کنی و دنبال سوژه می گردی،کناریت می گوید که قضیه از چه قرار بوده،توهم همنوا با بچه ها می خندی و به مخ طرفی که همچین حرفی زده تبریک می گویی.دوباده سرت را روی میز میگذاری.

چند دقیقه بعد یکی از بچه ها از استاد آنتراک می خواهد،علی رغم میله باطنیت با او موافقی.استاد آنتراک می دهد،متوجه غرغر بچه ها نمی شوی،استاد تایم را اضافه می کند،حالا می فهمی که چه دلیلی برای اعتراض بود.کلاس را تو آخرین نفری هستی که ترک می کنی می روی و در را می بندی.

بیست دقیقه بعد

در را که باز می کنی کلاس شروع شده،می روی سرجایت می نشینی و دوباره سرت را روی میز میگذاری،استاد درس را شروع می کند،صدایش را می شنوی ولی تصویرش را نداری،خنده های ریز بچه ها که ناشی از تیکه های همان پسره قبلیست روی مخت است،خودت را که جای استاد می گذاری و حساب و کتابی می کنی الان باید سه نفر سره کلاس باشند.فکرت همه جا است جز جایی که باید باشد.چشمانت بسته می شود و دیگر چیزی متوجه نمی شوی!

صدای دره کلاس وقتی بسته می شود از خواب بیدارت می کند،سرت را بلند می کنی،کلاس خیلی آرام شده.ساعتت را می نگری،چند دقیقه ی دیگر کلاس تمام می شود،حوصله ات سر رفته،کیف نداشته ات را بر می داری و بدون اینکه بگویی استادی هست یا نه از کلاس را ترک می کنی و می روی.